En daarmee is mijn project om 100 paar sokken te ontwerpen en te breien rond.
Dit honderdste paar maakte ik speciaal voor Marijntje, degene die mij ooit heeft leren sokken breien 😍
Voor mij voelt dit als "cirkeltje rond".
Dit project begon niet met een doel, maar met nieuwsgierigheid.
Onderweg kwamen kleur, patroon, mensen en verhalen.
Wat begon bij Fairisle en Scandinavische tradities,
is onderweg gegroeid tot wat ik nu noem:
Noordse sokken met een verhaal.
De eerste noten van Beethovens 5e symfonie heb ik verwerkt in het patroon.
Het symboliseert de krachtige emoties die muziek kan oproepen, van euforie tot ontroering, die je kunt voelen als een golf die je volledig omsluit. Alsof je even wordt meegesleept, zoals een schip dat meebeweegt met de golven van de zee.
Project 100 paar fairisle sokken ontwerpen en breien.
Gemaakt vanaf de wachtlijst, een verjaardagscadeau van een vriendin voor een vriendin.
De inspiratie kwam van vakantiefoto’s: Schotse schapen en hetzelfde paar groene laarsjes met madeliefjes dat ze samen kochten. Uit die herinneringen ontstond paar 96 van mijn project om 100 paar Fairisle sokken te ontwerpen en breien.
Project 100 paar Fairisle sokken ontwerpen en breien.
“Break of Day” (Het aanbreken van de dag) is paar 95 van mijn project om 100 paar Fairisle sokken te ontwerpen en te breien. De kleuren weerspiegelen de kracht en warmte van de zonsopkomst. Als herinnering dat elke dag nieuw licht en nieuwe mogelijkheden in zich draagt.
Morgenstond, het aanbreken van de dag, de overgangsfase van nacht naar dag. De hemel wordt geleidelijk lichter. Betekent ook iets nieuws/ een nieuw tijdperk.
Soms ontstaan de mooiste ontmoetingen op de meest onverwachte momenten. Dit verhaal begint aan zee, op een dag waarop het water kalm was en de lucht gevuld met het geluid van vogels. Ik was alleen in het water toen er een vrouw over de dijk kwam. Onze blikken kruisten elkaar, en zonder erbij na te denken groetten we elkaar zoals Friezen dat doen: “Ah Goeie.”
We raakten aan de praat, zomaar, over het wad, over de zee, over zwemmen. Ze vertelde me dat ze net haar laatste chemokuur had gehad. Twee keer had ze tegen borstkanker moeten vechten. Zonder dat het gepland was, ging ze met wat spullen uit mijn zwemtas het water in. Een zoetwaterdipper die zich overgaf aan de zilte Waddenzee. Die dobbersessie werd iets magisch – een moment van overgave, van kracht, van hernieuwd leven.
Later, bij een van onze zeezwem-momenten, vertelde ze dat ze graag op mijn wachtlijst wilde voor een paar sokken. En zo ontstond dit patroon, speciaal voor haar. Een ode aan haar kracht, humor en de zee die ons samenbracht.
Dit is paar 90 van mijn project: 100 paar Fair Isle sokken. Een patroon dat een verhaal draagt – haar verhaal.
